आधुनिक क्रिकेट अर्थव्यवस्थेत काही सामने ट्रॉफीपेक्षा मोठे असतात आणि भारत-पाकिस्तान टी-२० सामना हा त्याचा सर्वोत्तम उदाहरण आहे. पाकिस्तान सरकारने विश्वचषकात संघाच्या सहभागाला परवानगी दिली पण भारताविरुद्ध सामना खेळण्यास नकार दिल्यानंतर आयसीसीने थेट इशारा दिला आहे. कारण हा सामना सुमारे ५०० मिलियन डॉलर्स म्हणजेच जवळपास ४,५०० कोटी रुपयांचा व्यवसाय निर्माण करतो. केवळ जाहिरातींच्या माध्यमातूनच ३०० कोटी रुपयांहून अधिक महसूल मिळतो आणि १० सेकंदांच्या जाहिरातीसाठी २५ ते ४० लाख रुपये आकारले जातात. हा सामना रद्द झाला तर प्रसारकांना मोठा तोटा होतो, त्यामुळे जिओस्टारसारख्या ब्रॉडकास्टर्सनी आधीच आयसीसीकडे नुकसानभरपाईची मागणी केली आहे.
याचा सर्वात मोठा फटका पाकिस्तान क्रिकेट बोर्डला बसू शकतो कारण पीसीबीला आयसीसीकडून दरवर्षी सुमारे ३४ मिलियन डॉलर्स मिळतात आणि ही रक्कम विश्वासार्हता व नियमपालनावर आधारित असते. सामना टाळल्यास पीसीबीला विमा संरक्षण, कायदेशीर संरक्षण आणि भविष्यातील फंडिंग गमावण्याचा धोका निर्माण होतो, तसेच प्रतिष्ठेचे मोठे नुकसान होते. ब्रॉडकास्टर्स आणि प्रायोजक पाकिस्तानच्या सामन्यांकडे जोखमीच्या मालमत्तेप्रमाणे पाहू शकतात, ज्यामुळे भविष्यातील मीडिया हक्कांचे मूल्य कमी होऊ शकते. याशिवाय हजारो चाहते, ज्यांनी तिकिटे, प्रवास आणि हॉटेल बुकिंग केली आहेत, त्यांच्यासाठी हा तोटा केवळ आर्थिक नाही तर भावनिक देखील आहे. त्यामुळे आज भारत विरुद्ध पाकिस्तान सामना हा केवळ क्रिकेट सामना राहिलेला नसून संपूर्ण विश्वचषक चालवणारे आर्थिक इंजिन बनला आहे आणि हा सामना वगळल्याची किंमत केवळ एका स्पर्धेपुरती मर्यादित न राहता पाकिस्तान क्रिकेट बोर्डला दीर्घकाळ भोगावी लागू शकते.
